![\"\"](\"https:\/\/kosma.pl\/stereotyp\/wp-content\/uploads\/2018\/01\/2016-09-B-11-720x477.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Zdejmujesz kolejn\u0105 warstw\u0119 – i p\u0142aczesz.<\/p>\n
Pierwsz\u0105 warstw\u0119 odkry\u0142em dawno temu, wiosn\u0105 2005 roku. Z my\u015blami samob\u00f3jczymi, trz\u0119s\u0105c si\u0119 z l\u0119ku jak galareta, ze zdumieniem us\u0142ysza\u0142em w gabinecie terapeuty, \u017ce to, co mnie dopad\u0142o, to depresja. By\u0142em w\u00f3wczas przekonany, \u017ce wystarczy j\u0105 wyleczy\u0107, i b\u0119dzie dobrze.<\/p>\n
Od tego czasu zjawia\u0142em niejeden raz w gabinecie niejednego terapeuty. Gdzie\u015b w czerwcu 2010 roku jeden z tych dobrych ludzi u\u015bwiadomi\u0142 mi, \u017ce prze\u017cy\u0142em dwadzie\u015bcia lat, nie posiadaj\u0105c poczucia w\u0142asnej warto\u015bci. Uzbrojony w nowy umys\u0142owy or\u0119\u017c czu\u0142em, \u017ce \u015bwiat wreszcie stan\u0105\u0142 przede mn\u0105 otworem.<\/p>\n
Jesie\u0144 2012. Moja otwarto\u015b\u0107 na \u015bwiat posun\u0119\u0142a si\u0119 troch\u0119 za daleko: ze zdumieniem odkry\u0142em, \u017ce wpad\u0142em w sid\u0142a wysokofunkcjonuj\u0105cego alkoholizmu. Na nowo uwolniony trze\u017awy i jasny umys\u0142 podpowiada\u0142 mi, \u017ce w\u0142a\u015bnie rozwi\u0105za\u0142em sw\u00f3j problem – wystarczy nie pi\u0107, i b\u0119dzie dobrze.<\/p>\n
Kwiecie\u0144 2014. Dowiedzia\u0142em si\u0119, \u017ce jestem na spektrum autyzmu. By\u0142em przekonany, \u017ce to odkrycie to koniec problem\u00f3w. \u017bycie zweryfikowa\u0142o moj\u0105 naiwno\u015b\u0107 w niezwykle bolesny spos\u00f3b: jedyne, co dosta\u0142em, to niezrozumienie. Chcia\u0142em zdj\u0105\u0107 kolejn\u0105 warstw\u0119; zamiast tego przysz\u0142o mi okry\u0107 si\u0119 tward\u0105 skorup\u0105, \u017ceby nie czu\u0107 niczego.<\/p>\n
Wiosna 2017: upragniona diagnoza. Pierwszy raz w \u017cyciu trafi\u0142em na specjalist\u00f3w, kt\u00f3rzy wiedzieli, co robi\u0105: dzi\u0119ki odpowiednim lekom i terapii b\u0142yskawicznie stan\u0105\u0142em na nogi. Tak, jak i przy ka\u017cdej poprzedniej warstwie, m\u00f3wi\u0142em sam do siebie: „nie wiem, co czai si\u0119 pod autyzmem, ale musia\u0142oby to by\u0107 co\u015b naprawd\u0119 grubego”<\/em>.<\/p>\n (Nie myli\u0142em si\u0119. Pod nowo zidentyfikowanymi emocjami odkry\u0142em monstrualne pok\u0142ady traumy. Wci\u0105\u017c \u0142udz\u0119 si\u0119, \u017ce kiedy j\u0105 przepracuj\u0119, wreszcie b\u0119d\u0119 wolnym cz\u0142owiekiem, \u017ce moje problemy si\u0119 sko\u0144cz\u0105.)<\/p>\n * * *<\/p>\n Pisz\u0105c te s\u0142owa pomy\u015bla\u0142em: no dobrze, Kosma, ale to ty. Masz trzydzie\u015bci lat, a piszesz do rodzic\u00f3w ma\u0142ych dzieci… przecie\u017c inni nie mieli szans „nazbiera\u0107” tyle w \u017cyciu, prawda?<\/em><\/p>\n A potem przypomnia\u0142em sobie, jak wielu znam nastolatk\u00f3w, czasem nawet ma\u0142ych dzieci! – kt\u00f3rzy zd\u0105\u017cyli ju\u017c straci\u0107 ch\u0119\u0107 do \u017cycia. Kt\u00f3rzy przestali widzie\u0107 sens w kontakcie z drugim cz\u0142owiekiem. Kt\u00f3rzy w akcie desperacji wyci\u0119li w sobie wszystkie emocje, zar\u00f3wno te radosne, jak i te nieprzyjemne, i wszystkie potrzeby, \u0142\u0105cznie z najbardziej ludzkimi i fundamentalnymi. Przypomnia\u0142em sobie, jak wiele razy, konsultuj\u0105c pozornie trywialne przypadki („on ma autyzm”) przysz\u0142o mi u\u015bwiadamia\u0107 rodzicom, \u017ce ich dziecko pomimo m\u0142odego wieku zd\u0105\u017cy\u0142o „nazbiera\u0107” ca\u0142e mn\u00f3stwo niezdrowych mechanizm\u00f3w obronnych, traum i krzywd doznanych od otoczenia; t\u0142umaczy\u0107, \u017ce rozwi\u0105zanie problemu to co\u015b wi\u0119cej, ni\u017c pos\u0142anie dziecka na terapi\u0119: to stworzenie \u015bwiata, w kt\u00f3rym to dziecko nie b\u0119dzie nabywa\u0107 kolejnych powod\u00f3w, \u017ceby musie\u0107 na t\u0119 terapi\u0119 chodzi\u0107.<\/p>\n Zdejmujesz kolejn\u0105 warstw\u0119 – i p\u0142aczesz. Bo wiesz, \u017ce pod spodem b\u0119dzie nast\u0119pna.<\/p>\n * * *<\/p>\n Cebula terapeutyczna ma to do siebie, \u017ce trudno pogodzi\u0107 si\u0119 z tym, \u017ce pod spodem mo\u017ce by\u0107 co\u015b jeszcze<\/em>. Cz\u0142owiek, kt\u00f3ry cierpi przez ca\u0142e \u017cycie, odda wszystko za ulg\u0119 – dlatego tym wi\u0119kszym ciosem jest odkrycie, \u017ce za siedmioma g\u00f3rami jest kolejnych siedem. Nie zlicz\u0119, ile razy siada\u0142em w kt\u00f3rej\u015b z dolin i p\u0142aka\u0142em, b\u0142agaj\u0105c w duchu, by kto\u015b przyszed\u0142 i zabra\u0142 mnie z tego miejsca, z kt\u00f3rego nie wida\u0107 ani pocz\u0105tku, ani ko\u0144ca… i nie chc\u0119 nawet wspomina\u0107 o tym, jak bardzo przyt\u0142aczaj\u0105ca by\u0142a wtedy \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce problemy prawdopodobnie nigdy si\u0119 nie sko\u0144cz\u0105; \u017ce nigdy nie wydostan\u0119 si\u0119 z tego labiryntu.<\/p>\n Potrzebowa\u0142em trzydziestu lat, \u017ceby zrozumie\u0107, \u017ce wspinanie si\u0119 pod g\u00f3r\u0119 to normalny stan dla cz\u0142owieka, kt\u00f3ry w g\u00f3rach si\u0119 urodzi\u0142; \u017ce \u017cycie dzieje si\u0119 tu i teraz, a nie kiedy\u015b, jak b\u0119dzie normalnie<\/em>.<\/p>\n * * *<\/p>\n Nie ma \u017cadnej magicznej krainy na ko\u0144cu drogi; nie ma r\u00f3wniny, na kt\u00f3rej drogi s\u0105 od\u015bnie\u017cone, sklepy zawsze otwarte, a natura okie\u0142znana i przychylna. Los, kt\u00f3ry nam si\u0119 trafi\u0142, to wiecznie wspinanie si\u0119, pokonywanie przeciwno\u015bci i b\u0142\u0105dzenie. Mamy dwa wyj\u015bcia: albo i\u015b\u0107 pochylonym, strudzonym, przeklinaj\u0105c \u017cycie – albo nauczy\u0107 si\u0119 tych \u015bcie\u017cek; przyj\u0105\u0107 strome podej\u015bcia, ciemne doliny i zatarte szlaki jako pewnik – co\u015b, w czym po prostu \u017cyjemy. I przede wszystkim – nauczy\u0107 si\u0119 czasem przystan\u0105\u0107 i spojrze\u0107 na widoki, kt\u00f3re nas otaczaj\u0105. Rozbi\u0107 biwak, rozpali\u0107 ognisko. Rozejrze\u0107 wok\u00f3\u0142. Porozmawia\u0107 z innymi, kt\u00f3rym te\u017c przysz\u0142o \u017cy\u0107 w tej krainie. Poszuka\u0107 w\u015br\u00f3d nich przewodnik\u00f3w: ludzi, kt\u00f3rzy mo\u017ce nie s\u0105 w stanie pokaza\u0107 drogi do wymarzonego raju, o kt\u00f3rym ka\u017cdy s\u0142ysza\u0142, ale nikt nie widzia\u0142 – ale potrafi\u0105 nauczy\u0107, jak \u017cy\u0107 tutaj; jak odnajdywa\u0107 szlaki w tej g\u0119stwinie; jak dostrzega\u0107 pi\u0119kno w znojnej w\u0119dr\u00f3wce; i przede wszystkim – jak si\u0119 odnale\u017a\u0107, kiedy si\u0119 zab\u0142\u0105dzi. Dlatego je\u015bli stracicie drog\u0119 – pytajcie. Po to w ko\u0144cu przeczesali\u015bmy nieznany l\u0105d wzd\u0142u\u017c i wszerz, \u017ceby moc teraz prowadzi\u0107 innych. Dla nas ta w\u0119dr\u00f3wka tym bardziej jest warta wylanego potu i \u0142ez, kiedy dzi\u0119ki naszemu wysi\u0142kowi mo\u017cemy poprowadzi\u0107 tych, kt\u00f3rzy jeszcze nie potrafi\u0105 si\u0119 odnale\u017a\u0107. Pytajcie – pomo\u017cemy. Poka\u017cemy drog\u0119.<\/p>\n Znamy przecie\u017c te \u015bcie\u017cki jak w\u0142asn\u0105 kiesze\u0144.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"